आठवणींचा दडलेला एक कप्पा म्हणजे...जुनं पुस्तक 📖

-

 

जुनं पुस्तक 


धूळखात पडलेल्या जुन्या पुस्तकानं 

आज डोकं वर काढलं अन्          

इतक्या वर्षांच्या प्रवासानंतर          

पुन्हा हातात येवून विसावलं..!     

  

पहिल्याच पानावर तुझी अक्षर      

त्यात रेंगाळत राहिली माझी बोटं   

शोधत तुझा पहिला परिस स्पर्श    

पुन्हा फुलून आलं अंग-अंग..!      


पहिल्या प्रेमाची कथा अन्        

कोवळ्या मनांच्या व्यथा सांगत    

पुस्तकाच्या पानांत दडलेलं          

गुलाबाचं फुल पुन्हा दरवळंल..!   


धूळखात पडलेल्या जुन्या पुस्तकानं 

आज डोकं वर काढलं..            

                                         - तेजश्री शिंदे   

Comments

  1. Anonymous30 November 2023 at 12:37

    अतिशय सुंदर लिहिता तुम्ही.असेच लिहित राहा व पुस्तक प्रकाशित करा.

    ReplyDelete
  2. Anonymous30 November 2023 at 12:40

    नेहमीप्रमाणेच...अप्रतिम

    ReplyDelete
  3. Anonymous30 November 2023 at 12:52

    Very well captured feelings of the past captured in words... Congratulations 🎉

    ReplyDelete
  4. Anonymous30 November 2023 at 13:01

    अप्रतीम

    ReplyDelete
  5. Anonymous30 November 2023 at 13:14

    Khup chan mam..... ❤️👍🏻👌🏻

    ReplyDelete
  6. Sheetal Kakade - One of your fan!30 November 2023 at 13:17

    Sundar Madam!! Tumchya kavita agdi tumchya sarkhya sundar aahet.
    Haravalelya jagat gheun gelat tumhi and kahi junya aathavanina ujala dilat.
    Your poem is like a love story hidden within the pages of time, it makes you feel nostalgic and evokes a sense of longing and remembrance.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Tejashri Shinde 30 November 2023 at 14:14

      Thank you for your heartfelt words. I'm glad the poem could evoke those emotions and create a connection through the pages of time. Your response means a lot to me.😊😊





      Delete
  7. मंगेश30 November 2023 at 13:27

    खूप सुंदर ओळी तेजू!!.. आठवणींचा साठा असाच जतन करता यावा!. अन्‌ त्यात पहिल्या प्रेमाची आठवण! खरं तर पहिलं प्रेम हेच शेवटचं खरं प्रेम असतं! नितळ, कोमल, सुंदर अन्‌ निःस्वार्थी!

    म्हणूनच तर...

    सरले दिस झाल्या आठवणी धूसर
    तरी तो अगदी जवळ आहे

    म्हणुनच तर..

    सुकलेल्या गुलाबात अजुनही
    त्याच प्रीतीची दरवळ आहे!
    त्याच प्रीतीची दरवळ आहे!!

    अशीच लिहीत रहा अन्‌ स्वच्छंदपणे व्यक्त होत रहा!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Tejashri Shinde 30 November 2023 at 14:16

      धन्यवाद मंगेश! दोन दिवसांपासून घरातील जुनी पुस्तके काढून बसले होते...त्यातली काही ऑफिस मध्ये आणून वाचत बसले आणि सहज सुचत गेले... जुनं पुस्तक!😊😊

      Delete
  8. Satish30 November 2023 at 13:39

    सुपर

    ReplyDelete
  9. Varsha30 November 2023 at 13:44

    Nehmi pramane apratim...janu pustakach bolat ahe tyache bhaav❤️❤️❤️

    ReplyDelete
  10. Anonymous30 November 2023 at 14:10

    Very nice!!

    ReplyDelete
  11. Anonymous30 November 2023 at 15:30

    वा ss 👌👌
    लेखन आणि वचन दोन्हीही
    खूप छान 👍🏻 अश्याच पुढच्या लेखाना साठी शुभेच्छा 💐

    ReplyDelete
    Replies
    1. Tejashri Shinde 30 November 2023 at 17:24

      मनापासून धन्यवाद 🙏

      Delete

Post a Comment

Popular posts from this blog

अलक ( एक सुंदर लेखनप्रकार )

-
Image
  अलक   क्षण, सावली आणि न बोललेल्या भावनांचा लेखनप्रकार (प्रस्तावना)                काही क्षण असे असतात, की ते घडत असतानाच आपल्याला कळतं....हे साधे क्षण नाहीत. त्यांच्यात एक हलकीशी थरथर असते, नजरेला न दिसणारी पण मनाला जाणवणारी. असे क्षण शब्दांच्या हाती लागत नाहीत,  ते फक्त आपल्या संवेदनांच्या काठावर विसावतात. त्या क्षणांची नाजूकता, त्यात दडलेली अस्पष्ट ओढ, आणि त्यातून उठणारा धूसर उजेड...हे सर्व पकडण्याचा प्रयत्न म्हणजेच अलक .               अलक हे साहित्याच्या धुळकट मार्गावर उभं असलेलं एक शांत, सूक्ष्म, मितभाषी रूप, जिथे शब्दांपेक्षा जास्त "अर्थ" त्यांच्या मधल्या शांत जागेतून जन्म घेतो.               अलक हा एक स्वतंत्र लेखनप्रकार आहे - निबंध नाही, कविता नाही, आणि कथा तर अजिबात नाही. तो या तिन्हींच्या सीमारेषांवर उभा राहून तिन्हींच्या सौंदर्याची एक वेगळीच छटा बाळगतो. अलकात लेखक भावना थेट उघड करीत नाही, तो फक्त एक चिन्ह देतो, एक हलकीशी प्रतिमा देतो. वाचक त्या प...
Read more

अजूनही भटकते आहे..(गझल)

-
Image
अजूनही भटकते आहे.. तुला गवसला का रे शेवटचा किनारा? मी लाटांसारखी अजूनही भटकते आहे… तुझ्या ओठांवरती उमटला शांततेचा शहारा, मी मात्र स्वरांच्या खोल तळात बुडते आहे… तू विरलेले धुके, मी दवबिंदू तुझ्या शोधात, पहाटेच्या उन्हातही अलगद सांडते आहे… मनाच्या किनाऱ्यावर तुझे शब्द तरंगले, मी प्रत्येक लहरीत तुझा भाव शोधते आहे… तुझ्या आठवांचा गंध दरवळतो अजूनही, मी सावलीसारखी तुझ्यामागे झुरते आहे… तुला गवसला का रे शेवटचा किनारा? मी लाटांसारखी अजूनही भटकते आहे…           - तेजश्री शिंदे ✍️ 
Read more

माणूस ओळखून ठार मारले गेले.

-
Image
माणूस ओळखून ठार मारले गेले. आता माणूस असणं धोकादायक झालंय... जिवंत असताना मृत्यूसाठी पात्र ठरवायचं काम एका नावाने, एका धर्माने, एका प्रश्नाने होतंय. "तुमचं नाव काय?" हा प्रश्न आता तुमचं आयुष्य ठरवतो. पण उत्तरात 'माणूस' म्हटलं, तर त्या उत्तरालाच गोळी घातली जाते. कधी वाटायचं की "माणूस" ही ओळख पुरेशी आहे... पण हल्ली तीच ओळख जीवघेणी ठरते आहे. डोळ्यांत आता ममत्व नाही, माणुसकीचा ओलावा नाही.. तिथं आहे फक्त एक थंड तपासणी. एखाद्या सीसीटीव्हीसारखी नजर — जी सतत विचारते, "तू कोण? कुठल्या बाजूचा?" आणि त्या प्रश्नाचं उत्तर मिळेपर्यंत प्रत्येक स्पंदनाला संशयाच्या नजरेनं पाहिलं जातं. ज्यांनी डोंगरात फुलं शोधायला पाय ठेवले, त्यांच्या हातात अखेर तिरडीचे हार आले. ज्यांनी थोडा निवांत श्वास घ्यावा म्हणून हिरव्याकंच हिरवळीत पाऊल ठेवलं, त्यांचं शेवटचं छायाचित्र गेल्या बातम्यांमध्ये "अपरिचित मृतदेह" म्हणून दाखवलं गेलं. त्या फोटोत दिसणाऱ्या पोरीच्या डोळ्यांत न शांतता आहे, न अश्रू — तिथं आहे एक भेसूर थांबलेली वेळ, जी किंकाळीत व्यक्त न होता...
Read more