गझल: रक्तबंबाळ चांदणे

तुझे असणे जणू काचेवरी नक्षी हिऱ्याची,

उगा चवीला तरीही धार ल्याली पाहिजे;

​तू उजळावे असे की काळोखही व्हावा ऋणी—

रात्र ओल्या चांदव्याने रक्तबंबाळ न्हाली पाहिजे.

​असा कसा तू मला देण्या आलास 'जगणे'?

आता मरणास ही खुळी आस लागली पाहिजे.

​अंधाऱ्या वाटेवरी तू चांदवा होऊनी यावे,

पाहता तुला हे जग मी विसरून गेली पाहिजे.

​फक्त एकदा तरी तू माझ्या डोळ्यात पहा,

मनातली सारी वेदना तुझ्या ओठी आली पाहिजे.

​कुणीतरी भटासम 'एल्गार' पुकारावा असा,

अखंड या गझलेला तूच दाद दिली पाहिजे.

- तेजश्री शिंदे ✍️