Posts

Showing posts from July, 2026

प्रेम में नहीं रहेंगे... तो कहाँ रहेंगे?

Image
  ग़ज़ल उम्र ने जिस्म से हर रंग उधार ले लिया, मोहब्बत ने मगर रूह को जवान रखा। वक़्त बुझा न सका इश्क़ का एक भी चराग़, राख हो गई रात, नूर ने आसमान रखा। धूप ने चेहरे की हर सिलवट गिनी मगर, तेरी याद ने दिल को सदा गुलिस्तान रखा। हज़ार आँधियाँ आईं, हज़ार मौसम गुज़रे, एक तेरे यक़ीं ने मेरा आशियाँ रखा। झुर्रियाँ तो फ़क़त वक़्त की तहरीर ठहरीं, दिल ने हर धड़कन में पहला-सा अरमान रखा। लोग कहते रहे इश्क़ उम्र के साथ ढलता है, हमने हर साँस में उसे और जवान रखा। जो बिछड़ भी गए, वो कहाँ दूर हुए हमसे, रूह ने रूह का रिश्ता सदा बे-ज़ुबान रखा। 'तेज' ये फ़ैसला भी बड़ी देर में समझ आया— जिसने मोहब्बत बचाए रखी, उसी ने जहान रखा। - तेजश्री शिंदे ✍️ 

अंतरीचा विठ्ठल ( अभंग )

Image
  वारी : भक्तीचा चालता-बोलता सोहळा               महाराष्ट्राच्या सांस्कृतिक परंपरेत वारी हे केवळ एक धार्मिक पर्व नाही... ती माणसाला माणसाशी आणि माणसाला स्वतःशी जोडणारी एक अद्भुत जीवनदृष्टी आहे. शतकानुशतके संत ज्ञानेश्वर, तुकाराम महाराज, नामदेव, एकनाथ आणि असंख्य वारकऱ्यांनी या परंपरेला आपल्या पावलांनी, अभंगांनी आणि निस्सीम भक्तीने समृद्ध केले आहे.               वारी म्हणजे केवळ पंढरपूरकडे जाणारी वाट नव्हे...ती अहंकारापासून नम्रतेकडे, अस्वस्थतेपासून शांततेकडे आणि 'मी'पासून 'आपण'कडे नेणारा अंतर्मनाचा प्रवास आहे. या प्रवासात टाळ-मृदंगाचा नाद हा केवळ संगीत राहत नाही, तो नामस्मरणाचा श्वास बनतो. चंद्रभागेचे पाणी केवळ शरीराला स्पर्श करत नाही, तर मनावर साचलेली काळजी, दुःख आणि थकवा धुऊन काढते.               विठ्ठल हा विटेवर उभा असलेला देव असला, तरी त्याची खरी भेट मंदिराच्या गाभाऱ्यात नव्हे, तर भक्ताच्या निर्मळ भावात घडते. म्हणूनच वारी संपते पंढरपुरात; पण विठ्ठलाचा प्रवास तेव्हाच सुरू होतो...