नकाशा नसलेला रस्ता (कविता)
नकाशा नसलेला रस्ता आपण ज्या रस्त्याने निघालो आहोत तो कुठल्याही नकाशावर उमटलेला नाही. कोणत्याही पुस्तकात त्याची नोंद नाही, कोणत्याही फलकावर त्याचं नाव नाही. आपण चालू लागतो— आणि माती आपला आकार लक्षात ठेवते. पावलांच्या दाबाने रस्ता घडत जातो. म्हणजे रस्ता आधी नसतोच, तो आपल्या धैर्याच्या वजनाने तयार होतो. मध्येच कुणीतरी विचारतं, “दिशा ठरवली आहे का?” आपण एकमेकांकडे पाहतो— आणि जाणवतं, दिशा ही कधी कधी एकत्र चालण्यातूनच जन्मते. या वाटेवर वळणं हमखास येतात. काही आपल्याला जवळ आणतात, काही अंतर वाढवतात. पण अंतर वाढलं तरी आकाश तेच राहतं— हे जाणणं पुरेसं असतं. भीती येतेच— जर पुढे अंधार असेल तर? जर परत फिरावं लागलं तर? पण आपण शिकलो आहोत— परत फिरणं म्हणजे अपयश नाही. तेही एक रेषाच असते जिला नकाशा नसतो. नकाशा नसलेले रस्ते काळाच्या दगडावर कोरले जातात. चालणाऱ्यांची पावलं पुसली जातात, पण वाट तशीच राहते. आणि इतिहासाला नंतर कळतं— कोणीतरी भीतीपेक्षा धैर्य निवडलं होतं. - तेजश्री शिंदे ✍️