हिमालय...शून्य कि शांति मैं घुला!
हिमालय
मैं सोच रही थी...
कभी तो हम पहुँचें उस शिखर पर
जहाँ आकाश और धरती का संगम होता है,
जहाँ मौन की गहराइयों में
अनसुनी धुनें बहती हैं।
हिमालय की बर्फ में छुपे
प्राचीन रहस्य जैसे,
वैसे ही तुम्हारी आँखों में
अनकही कथाएँ ठहरी हों...
और मैं,
तुम्हारी धड़कनों की गुफ़ा में
ध्यानस्थ साधिका-सी,
तलाशती रहूँ अनंत उत्तर।
वहाँ...
ना मैं रहूँ, ना तुम,
बस एक अनाम प्रेम,
जो मौन से भी परे
शून्य की शांति में घुलकर
स्वयं हिमालय बन जाए।
Waah.... so profound
ReplyDeleteप्यार की इतनी सुन्दर परिभाषा...और इतकी गहरी सोच...आपकी कविता पढ़कर सच्चे प्रेम की झलक दिखाई पडती है! ऐसे ही लिखती रहिए!✍️✍️😍🙏🙏
ReplyDeleteYour writing is very deep and meant
ReplyDeleteही कविता वाचताना मनात एकाच वेळी गहिरं मौन आणि उंच भरारी दोन्ही निर्माण होतात.
ReplyDeleteखूपच सुंदर आणि गूढ भावविश्व व्यक्त केलं आहे.हिमालयाच्या उंच शिखरांतून उलगडणाऱ्या शांततेचं, मौनाचं आणि प्रेमाचं जे चित्रण आहे ते मनाला भिडतं.
तुझ्या कवितेतला "प्रेम शून्याशी एकरूप होऊन स्वतः हिमालय बनणं" हा विचार तर खरोखरच विलक्षण आहे. मन:शांती आणि अध्यात्माचा स्पर्श या कवितेतून जाणवतो.
ही कविता म्हणजे जणू हिमालयाच्या शांत, पवित्र श्वासांशी संवाद साधल्यासारखं वाटतं. आकाश–धरतीच्या संगमातून जन्मलेलं प्रेम आणि त्यातलं अध्यात्मिक मौन खूप मोहक आहे.
"धडकनांच्या गुहेत साधिका" हा प्रतिमाविचार खूप गहिरा आहे—जिथे प्रेम हे केवळ भावना न राहता ध्यान, साधना आणि सत्याचा शोध बनतं.
तेजू... कुठून सुचत हे सगळ??? अग प्रेम ही तशी वैश्विक भावना आहे... पण तू ज्या पद्धतीचे प्रेम व्यक्त करते ते वाचताना कोणीतरी आपल्यावरही हिमालयासारखे प्रेम करावे ही भावना नकळत मनात घर करते.
ReplyDelete