आंदण..'ती'चा स्विकार!

-

 आंदण


मी जंग जंग पछाडले 

मुक्तीच्या वाटा तुडवत,

रक्तबंबाळ या पावलांनी 

परतीचा मार्ग पाहिला नाही.


होय मी कधीच स्त्रीत्वाचा 

त्याग केला नाही.


मी निर्वस्त्र होऊन अनुभवले 

स्त्रीच्या गर्भार वाटा,

मुसमुसूलेल्या रात्रीच्या 

उसवत्या रेघान रेघा


मी आयुष्याला फुलवत गेले 

जगण्याच्या आशा उंचावत,

घुसमटलेल्या जीवाने,

कधीच 'हाय' म्हंटले नाही.


मी बाईपण उलगडले 

शोधत माणुसकीच्या खुणा,

बापाने दिलेले आंदण 

रागाने झिडकारले नाही.


होय मी कधीच स्त्रीत्वाचा 

त्याग केला नाही.


                                          - तेजश्री शिंदे 

Comments

  1. सुहास बि-हाडे15 February 2023 at 21:11

    सुपर 👌👌👌 बाईचं सामर्थ्य दाखवणारी सर्जनशील कविता

    ReplyDelete
  2. Anonymous15 February 2023 at 21:45

    Great 👍

    ReplyDelete
  3. Anonymous15 February 2023 at 21:59

    खूप सुंदर 🙏🏻🙏🏻

    ReplyDelete
  4. Anonymous15 February 2023 at 22:03

    Great 👍

    ReplyDelete
  5. Tejashri Shinde 15 February 2023 at 22:03

    Thank you 😊

    ReplyDelete
  6. parag15 February 2023 at 22:29

    ती स्त्रीच आहे, जिने आयुष्य जगायला शिकवलं

    ती स्त्रीच आहे, जिने त्या जगण्याला अर्थ दिला

    ती स्त्रीच आहे, जिने त्या अर्थाला शब्द दिले

    ती स्त्रीच आहे, जिने अर्थाला शब्दांमध्ये बदलल.

    ReplyDelete
  7. Anonymous15 February 2023 at 23:29

    स्त्रीच मनातल मोकळ पण मांडलस

    ReplyDelete
  8. Anonymous16 February 2023 at 00:02

    खुप सुंदर मॅडम

    ReplyDelete
  9. Tejashri Shinde 16 February 2023 at 06:01

    Thank you so much

    ReplyDelete
  10. Anonymous16 February 2023 at 06:41

    खूप छान

    ReplyDelete
  11. Anonymous16 February 2023 at 06:50

    स्री पुरुषापेक्षा किती सहनशील असते हे व्यक्त होते

    ReplyDelete
  12. Anonymous16 February 2023 at 06:56

    बाबुराव घुगे
    ईश्वराने श्रीला दिलेले सहनशीलतेची देणगी या कवितेतून व्यक्त होत आहे

    ReplyDelete
  13. Tejashri Shinde 16 February 2023 at 09:03

    लिंग ही संकल्पना सर्वस्वी पुरुषावर अवलंबून आहे. त्यामुळे कोणत्याही स्त्रीला मिळालेले लिंग हे वडिलांकडून प्राप्त होणारे 'आंदण" होय. जिचा स्वीकार तीने बाई म्हणून केला आहे.

    ReplyDelete
  14. Anonymous16 February 2023 at 16:37

    Chhan madam apratim

    ReplyDelete
  15. Anonymous16 February 2023 at 18:50

    काय शब्द आहेत teju. मी तुला नेहमी म्हणतो तू वास्तव मंडतेस अगदी प्रखरपणे पण शब्दांची सभ्यता सांभाळून. आज पुन्हा तेच पाहायला मिळाले. प्रस्थापित व्यवस्थेमध्ये स्त्रिमनाची घुसमट तू अगदी प्रखर शब्दात मांडली आहेस आणि ते वाचून मनाच्या संवेदना भाजून निघतात. आजही ही परिस्थिती आहे, शिकलेली आणि उच्चपदस्थ स्त्रिमन सुद्धा यातून सुटलेले नाही. मुसमुसलेल्या रात्री सहन करून असंख्य स्त्रिमने पुन्हा नव्याने जबाबदारी पेलत आपल्या भोवती वावरत आहेत याचीआपल्याला पुसट सुद्धा जाणीव नसते . रक्तबंबाळ होवून परतीची वाट न पाहणाऱ्या आणि स्त्रीत्वचा त्याग न करणाऱ्या अश्या असंख्य अभिमानी स्त्रिमनामुळे माझ्यासारखे पुरुषी स्वाभिमानाने जगासमोर उभा आहे . खरच आजपर्यंत बायीपण बऱ्याच जणांनी मांडले आहे, परंतु बाईपण आणि बाईमन तू एक वेगळ्याच आणि खूप छान प्रकारे मांडले आहेस. सलाम बईपणाला..

    ReplyDelete
  16. Tejashri Shinde 16 February 2023 at 19:15

    खूप खूप धन्यवाद अझहर... कवितेचा उलगडा इतक्या सुंदर पद्धतीने केल्याबद्दल! ...बाईपण आणि बाईमन समजून घेणारे पुरुष तसेही दुर्मिळ आहेत. तुझा प्रयत्न स्तुत्य आहे. कवितेचा गाभा तुला उमजला आहे.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

अलक ( एक सुंदर लेखनप्रकार )

-
Image
  अलक   क्षण, सावली आणि न बोललेल्या भावनांचा लेखनप्रकार (प्रस्तावना)                काही क्षण असे असतात, की ते घडत असतानाच आपल्याला कळतं....हे साधे क्षण नाहीत. त्यांच्यात एक हलकीशी थरथर असते, नजरेला न दिसणारी पण मनाला जाणवणारी. असे क्षण शब्दांच्या हाती लागत नाहीत,  ते फक्त आपल्या संवेदनांच्या काठावर विसावतात. त्या क्षणांची नाजूकता, त्यात दडलेली अस्पष्ट ओढ, आणि त्यातून उठणारा धूसर उजेड...हे सर्व पकडण्याचा प्रयत्न म्हणजेच अलक .               अलक हे साहित्याच्या धुळकट मार्गावर उभं असलेलं एक शांत, सूक्ष्म, मितभाषी रूप, जिथे शब्दांपेक्षा जास्त "अर्थ" त्यांच्या मधल्या शांत जागेतून जन्म घेतो.               अलक हा एक स्वतंत्र लेखनप्रकार आहे - निबंध नाही, कविता नाही, आणि कथा तर अजिबात नाही. तो या तिन्हींच्या सीमारेषांवर उभा राहून तिन्हींच्या सौंदर्याची एक वेगळीच छटा बाळगतो. अलकात लेखक भावना थेट उघड करीत नाही, तो फक्त एक चिन्ह देतो, एक हलकीशी प्रतिमा देतो. वाचक त्या प...
Read more

अजूनही भटकते आहे..(गझल)

-
Image
अजूनही भटकते आहे.. तुला गवसला का रे शेवटचा किनारा? मी लाटांसारखी अजूनही भटकते आहे… तुझ्या ओठांवरती उमटला शांततेचा शहारा, मी मात्र स्वरांच्या खोल तळात बुडते आहे… तू विरलेले धुके, मी दवबिंदू तुझ्या शोधात, पहाटेच्या उन्हातही अलगद सांडते आहे… मनाच्या किनाऱ्यावर तुझे शब्द तरंगले, मी प्रत्येक लहरीत तुझा भाव शोधते आहे… तुझ्या आठवांचा गंध दरवळतो अजूनही, मी सावलीसारखी तुझ्यामागे झुरते आहे… तुला गवसला का रे शेवटचा किनारा? मी लाटांसारखी अजूनही भटकते आहे…           - तेजश्री शिंदे ✍️ 
Read more

माणूस ओळखून ठार मारले गेले.

-
Image
माणूस ओळखून ठार मारले गेले. आता माणूस असणं धोकादायक झालंय... जिवंत असताना मृत्यूसाठी पात्र ठरवायचं काम एका नावाने, एका धर्माने, एका प्रश्नाने होतंय. "तुमचं नाव काय?" हा प्रश्न आता तुमचं आयुष्य ठरवतो. पण उत्तरात 'माणूस' म्हटलं, तर त्या उत्तरालाच गोळी घातली जाते. कधी वाटायचं की "माणूस" ही ओळख पुरेशी आहे... पण हल्ली तीच ओळख जीवघेणी ठरते आहे. डोळ्यांत आता ममत्व नाही, माणुसकीचा ओलावा नाही.. तिथं आहे फक्त एक थंड तपासणी. एखाद्या सीसीटीव्हीसारखी नजर — जी सतत विचारते, "तू कोण? कुठल्या बाजूचा?" आणि त्या प्रश्नाचं उत्तर मिळेपर्यंत प्रत्येक स्पंदनाला संशयाच्या नजरेनं पाहिलं जातं. ज्यांनी डोंगरात फुलं शोधायला पाय ठेवले, त्यांच्या हातात अखेर तिरडीचे हार आले. ज्यांनी थोडा निवांत श्वास घ्यावा म्हणून हिरव्याकंच हिरवळीत पाऊल ठेवलं, त्यांचं शेवटचं छायाचित्र गेल्या बातम्यांमध्ये "अपरिचित मृतदेह" म्हणून दाखवलं गेलं. त्या फोटोत दिसणाऱ्या पोरीच्या डोळ्यांत न शांतता आहे, न अश्रू — तिथं आहे एक भेसूर थांबलेली वेळ, जी किंकाळीत व्यक्त न होता...
Read more