अमर'चे पत्र..(2) बिफोर व्हॅलेंटाईन ..!

 

                         अमर'चे पत्र 

सुहृदय सखी,

                    तुझी सर्व पत्रे मला नियमित मिळतात आणि मी ती पुन्हा पुन्हा वाचली ही. उत्तर न पाठवल्यामुळे कदाचित तुला ती मिळाली का वगैरे वाटलं असेल... आणि प्रत्येक पत्राची स्वतःचीच अंतरिक अपेक्षा असते उत्तराची. पत्र लिहीणाऱ्या माणसाची तर असतेच..! त्यातही ज्या पत्रात मनाच्या अगदी खोलवर असलेलं काढून मांडलं असेल तर उत्तराची वाट देखील मन तेवढ्याच आतुरतेनं पाहतं. हे सगळं पाहता मला उशीरच झाला तुझ्या पत्रांना उत्तर द्यायला. माफी असावी. माझा हा ही अपराध ओठांवर घे...!

                  तुझे पत्र वाचले. कधी कधी वाटतं तुझे शब्द जे घडलं त्यापेक्षा जास्त उत्कट असतात. अशीच रहा... अनुभवांना ते असतात त्यापेक्षा जास्त समृद्ध करणारी..! मला तुझ्यासारखं अलंकारिक नाही लिहिता येत आणि वरून मला तुझ्यासारखं मोकळं ढाकळं व्यक्त ही नाही होता येत. तरी आज ठरवून लिहायला बसलो.

                   मुळात तू पत्रात लिहिलं आहेस की मी गेलो वगैरे... मी खरंच गेलोय का???? तुला सांगू, मी एक तर कुठे थांबत नाही. माझा तो स्वभाव नाही. आणि कुठे थांबलो तर तिथून मी पूर्णपणे निघून कधीच जात नाही. अगदी समोरच्याची तशी इच्छा असली तरी. त्यामुळे मी आहे. निश्चिन्त राहा..! आणि मी गेलो असं वाटून आटलेल्या कवितांच्या प्रवाहाला परत वाट करून दे. आणि मुळात कवितांचा तो झरा सर्वस्वी तुझा आहे हे मनाला निक्षून सांग. तो प्रवाही व्हायला मी कारण झालो असेल कदाचित पण म्हणून तो माझा होत नाही. त्यामुळे मला त्याचं फक्त कारण च राहूदे मला त्याचा उगम नको करू. मी आहेच. पण जरी कधी मी गेलोच तरी तो प्रवाह सुरू ठेव. कारण तो ओलावा तुझ्या - माझ्या असण्या पलीकडचा आहे. तो टिकलाच पाहिजे. नाहीतर आत्ता त्याच्या वाहण्याचा अर्थ ही काळाबरोबर नाहीसा होईल. ते तेवढं होऊ देवू नकोस.

                  आणि बहराचं म्हणशील तर तो किती वेळ चालला आणि किती वेळा आला याला फारसं महत्व नाही... जेवढा वेळ होता तेंव्हा तो किती उन्मादाने बहरला ते महत्वाचं..! आणि तुझ्या सोबत तर..."एकाच वेळी ग्रीष्माचा दाह, वर्षेची बेधुंदी, वसंताची नवलाई, शरदाचं निरभ्र आकाश सगळं अनुभवलं बघ... मी तरी."

                मुळात तू एक विलक्षण रसायन आहेस. मला नाही जमणार तुला शब्दबद्ध करायला. किंबहुना मी तसा प्रयत्न सुद्धा करणार नाही. पण तुझ्या डोळ्यांनी एक वेगळं जग दिसलं. असंही नातं जगात असू शकतं हे समजलं. तुझ्या प्रेमापेक्षा मला त्यातला निरपेक्षपणा जास्त भावला. हे असं कोणाला जमू शकत असेल का..?? असं ...तू कळण्यापूर्वी मला कोणी विचारलं असतं तर...मी छातीठोकपणे नाही सांगितलं असतं. म्हणजे या एकूण गुंत्याच्या अगदी केंद्रस्थानी आणि भावनेच्या अगदी टोकावर असतानाही तुझं स्थितप्रज्ञ असणं आवडलं नसतं तर.. मी अगदीच अरसिक ठरलो असतो. तसा मी तुला वाटलो च असेन.. अरसिक. नाहीतर सोनचाफ्याचा सुगंध घ्यायचा सोडून त्याच्या फक्त सौंदर्यावरच कोण थबकेल? पहिल्या पावसात भिजायचं सोडून खिडकीशी उभं राहून त्याला फक्त न्याहाळत कोण बसेल? 

          मी उत्तर द्यायला केलेल्या उशिराचं तुला फारसं काही वाटलं नसेल. कारण जेवढं तू मला ओळखतेस त्यावरून मी उत्तर लिहीन का हाच प्रश्न तुला पडला असेल. पण आज मात्र तुझं उत्तर लिहीत आहे. मिळेल तुला दोन चार दिवसात. ते वाचून पण तुझा अपेक्षाभंग च होईल...कारण यातही माझं व्यक्त होणं अगदी चाकोरी बद्ध असेल. आपलं म्हणजे असं झालंय.."पृथ्वी ओलांडून विहारणाऱ्या फ्लेमिंगो नि एखाद्या डबक्यात रमणाऱ्या अडई च्या प्रेमात पडावं...." पण असो. माझ्या अव्यक्त राहण्याची माझी माझी कारणं आहेत. कारणं माझी आहेत पण त्यामागचा विचार न काळजी तुझीच असते. मी कुठपर्यंत चालेन याचीच शंका मला असते... म्हणून मग कुठपर्यंत बोलायचं यावरच मी मर्यादा घालतो बघ. आणि बहुतेक वेळा जास्त व्यक्त झालं की मजा राहत नाही गं. काही गोष्टी अपूर्ण च मनमोहक वाटतात तसं. त्या अपूर्ण असल्या तरी त्यांचं अस्तित्व तेवढंच ठसठशीत कोरलं जात मनावर हे तू लक्षात ठेव. 

                 आणि हो माणूस म्हणून मला आणि माझ्या विचारांना समृद्ध केल्या बद्दल तुझे आभार मानावे वाटतात. पण मी ही तुला काही शाश्वत देऊ शकलो याचा फार आनंद आहे. शेवटी (या पत्राच्या) एवढंच सांगेन की.. मी आहे... येत राहीन... अचानक वळीवाच्या पावसासारखा. आणि तू तेंव्हा फक्त न्याहाळत न बसता मनसोक्त भिजशील हे मला पक्के माहीत आहे. अशीच बहर कोणत्याही बाह्य प्रेरणेशिवाय! आनंदी राहा!!

                                         

                                                                       - अमर