समजून घेण्यापूर्वी...(कविता)

 समजून घेण्यापूर्वी

मला समजायचं असेल तर,  

तुम्ही 'नारायण सुर्वें' च्या रस्त्याने चाललेच पाहिजे..

जेथे जहाल आंब्याच्या झाडाखाली

एक कामगार आणि एक कवी  

एकाच वेदनेत जळतात.  

तुम्ही 'ग्रेसच्या' खुर्चीवरून पाहिलं पाहिजे..  

जेथे माझ्या हद्दपार झालेल्या श्वासांना

मराठीच्या अक्षरांत जागा नसते,  

पण माणुसकीच्या छंदात ती श्वास घेते.  

तुम्ही 'बेझबाण' च्या गाण्यातला विरह ऐकला पाहिजे..  

जेव्हा माझ्या मुंबईला जळून जायला सांगतोस

ते फक्त इमारतींवर नव्हे,  

तर भिंतीवर कोसळलेल्या स्वप्नांवरही लिहिलेलं असतं.  

तुम्ही 'धर्मवीर भारती' च्या "कनुप्रिया"त  

हल्ल्यातील स्त्रीच्या मौनाचा अर्थ शोधला पाहिजे..  

की ज्यांना "मी तरीही गप्प बसते" म्हणायचं आहे,  

त्यांच्या आवाजातच एक क्रांती दडलेली असते.  

जर तुम्ही 'नामदेव ढसाळ' च्या "मोर्चा" वर उभे राहिले नाही,  

किंवा 'सुमन कल्याणपूर' च्या "छिन्नस्तनिका"ची ओळ ओळखली नाही,  

तर तुम्हाला कधीच कळणार नाही..  

की "प्रेम" म्हणजे फक्त फुलांची माळ नसून, 

कधीकधी तडफडत्या माशाच्या डोळ्यातील पाणीही असतं.  

आणि जर तुमच्या हृदयात अनुभव असतील ? 

तर तुम्ही मला समजाल..  

की "जाणे" म्हणजे फक्त दारं बंद करणं नाही,

तर "पुन्हा येण्याचा हक्क" ही सोडून द्यायचा असतो. 

  

मग जाताना मी तुमच्या हातात  

एक 'उशीचा गंध' देईन..

जो तुमच्या निद्रेतून चोरून आणलेला,  

आणि माझ्या एकांतात साठवलेला.  

एक 'अर्धं विसरलेलं गाणं' देईन,  

ज्याच्या सुरांमध्ये  

आमच्या वाटचालीचा अंदाज रेंगाळत असेल.. 

आणि 'एक पेन्सिलचा तुकडा' देईन,  

जो माझ्या डायरीच्या मागच्या पानावर  

त्याच्या नावाच्या प्रयत्नांनी  

घासून घासून कुरूप झाला आहे.  

तुम्ही 'उशीचा गंध' स्वतःशी बांधा, 

गाणं हलकेच गुणगुणा,  

आणि पेन्सिलच्या तुकड्याने  

माझ्यावरचं एक 'नवं नाव' लिहा.  

कारण प्रेम म्हणजे  

हरवलेलं शोधणं नव्हे,

तर सोडलेल्याला नवा अर्थ देणं आहे.  

                                                - तेजश्री शिंदे ✍️

फेसबुकवर स्क्रोल करता करता एक सुंदर इंग्रजी लिखाण वाचण्यात आले....ते बहुधा एखाद्या हिंदी अथवा उर्दू भाषिक कवीने लिहिले असावे...पण वाचताना ते खूपच भावले...आणि मनात आपसूकच मी आतापर्यंत वाचलेले लेखक, भावलेले कवी, संगीत, गायक इत्यादींची एक माळच गुंफून तयार झाली... आणि त्या कवितेचा भाव आपसूकच माझ्या या लिखाणात सहज उतरत गेला.

            शेवटी कवी हा त्याच्या अनुभवांतून, अनुभूतींतून लिहीत असतो. ही कविता देखील त्या "अनामिक कवीच्या" विचारांची एक माळ आहे....जी मी माझ्या अनुभव विचारांतून लिहीत गेले. तुम्हांला ही शैली कशी वाटली नक्की सांगा.