सखी'चे पत्र (6).. वसंत बहरताना!

           

सखी'चे पत्र (6)

प्रिय अमर,

              तुझे पत्र मिळाले आणि अनेक न मिळालेल्या प्रश्नांची उत्तरे मिळाली. मुळात अंतरिक अपेक्षा ही होतीच आणि आहे ही..पण काळाच्या ओघात ते एखाद्याला हक्काने सांगणे मात्र विरून गेलंय. आपली म्हणणारी काहीएक वर्षांनी आपलीच वाटेनाशी होतात... त्यांच्यातील बदल हा सतत टोचत रहातो... एकमेकांवर कुरघोडी करत ते कधी बाजूला होतात हे त्यांचे त्यांनाही कळत नाही. त्यामुळे माझी ओढ मी फारच व्यक्तीशः ठेवली आहे. माझे स्वतःचे आपले म्हणून एक विश्व आहे आणि त्यावर अधिराज्य ही माझ्याच विचारांचे!.. त्यामुळे तुला कधीच उशीर झाला नाही. तू व्यक्त होण्यासाठी तुझे तुझे घेतलेले ते स्वातंत्र्य आहे. तुझ्या भावना अन् विचारांचा मी नेहमीच आदर राखला आहे. मुळात आपल्या नात्यातच खूप अघळपघळ स्पेस आहे. तुझ्या पत्राची आतुरतेने वाट पहात होते..कारण कोणत्याही नात्यात संवाद हा हवाच.

               तू व्यक्ती म्हणून नव्हे तर एक व्यक्तिमत्त्व म्हणून मी तुझ्या आकंठ प्रेमात आहे... हे काही वेगळे सांगायला नको. मला याची जाणीव आहेच, की तू शरीराने लांब असलास तरी विचारांनी आणि भावनांनी माझ्या अवतीभोवती सोबतीला आहेसच. पण खर सांगू का??? तुझे माझ्या आजूबाजूचे वास्तव्य मी प्रकर्षाने मिस करत आहे. तुझ्या व्यक्तिमत्त्वातील साधेपणा, विचारांची श्रीमंती, अबोल हसरा चेहरा... गुड मॉर्निंग अमर..बोलताच लुकलुकणारे तुझे डोळे, हसल्यावर गालावर पडणार्‍या गोड खळया, तोलूनमापून बोलण्याचा अंदाज...आणि....सारे काही.

               वेळ सरून गेली आणि गोष्टी हातातून निसटून गेल्या की मग मागे वळून त्यावर विचार करण्यात काहीएक अर्थ उरत नाही.... त्यामुळे ते जगतानाच इतके भरभरून जगा की त्याची उत्कटता आपोआप शमून जाईल. म्हणून कदाचित माझ्या शब्दांची उत्कटता जरा जास्तच असते बघ. ते "अनुभवांना अधिक समृद्ध करतात" हे वाचून छान वाटलं. तुझ्यासोबत हे सगळं अनुभवता आले याचा वेगळाच आनंद आहे.

                  फेब्रुवारी महिना हा इतरांसाठी अनेक अर्थांनी महत्वपूर्ण असेल ही...पण आपल्यासाठी त्याचे महत्त्व काही निराळेच होते. तुझी अन् माझी पहिली भेट ही याच महिन्यातील. "ऐन गुलाबी थंडीचे दिवस... फेब्रुवारीच्या उत्तरार्धात वसंत ऋतु बहरून येण्याची सुरुवात आणि तू." त्या वर्षीच्या वसंतात माझी वठलेली प्रेमाची फांदी हिरवीगार झाली ती तुझ्या येण्यानेच. तू मात्र अनभिज्ञ. मुळात तुझ्यात काय आहे हेच तुला माहीत नाही. तुझ्या याच सरळ सुंदर स्वभावातील निरागसपणा भावला मनाला.

                मुळात असं प्रगल्भतेकडे झुकत असताना एखादा तरुण आवडावा.. हे जरा भलतेच! इथे माझी आवड शारीरिक मुळीच नाही.. नव्हती. त्याही पलीकडे जाऊन प्रेमाला अनेक बाजू आहेतच की. एखादा पुरुष त्याच्या विचारांमुळे, बोलण्यामुळे, समंजसपणामुळे, स्वभाव म्हणून हवाहवासा वाटू शकतोच ना. प्लीज! मी इथे कुठेही समाज म्हणून लादलेली मूल्य ग्राह्य धरत नाही आहे. मुळात मी कधीच ती लादून घेतली नाहीत. पुरुषाने केला तर तो विवाहबाह्य संबंध आणि बाई प्रेमात पडली तर तोच व्यभिचार कसा रे होतो. पुरुषाला करण्याची मुभा बाई मात्र विचार ही शिवू शकत नाही....समाजाची ही भूमिका दुटप्पीपणाची नाही का वाटत तुला?? असो.

                 मी तुझ्या प्रेमात आहे हे स्वतःलाच सांगायला मला खूप वेळ लागला... भाववैचारिक विश्व फार गल्लत करत होते. पण तुझ्या ओढीने शोध घेत घेत मी माझ्याच 'स्व' पर्यंत कधी येऊन पोहोचले हे समजलेच नाही. हा प्रवास मात्र मला वैयक्तिक खूप काही देऊन गेला..आणि अजुनही देतच आहे.

सोचा कुछ लिखूं तुम पर, 
तेरे खूबसूरत चेहरे से निखरते तेरे दिल पर,
यू सोचा और लिखा.. तो,
हम अपने ही बारे में लिखते गए।
फिर समझा..
तू कभी था ही नही मेरे सोच से परे ।
तू कभी था ही नही मेरे सोच से परे ।

      

                   रोज लवकर येणारी मी नेमकी त्याच दिवशी ऑफिसला लेट पोहोचले. तुझा ऑफिसचा पहिला दिवस.! सगळे कलीग्ज तुझ्या केबिन मध्ये बसले होते आणि सगळ्यात शेवटी माझी एंट्री. चेहर्‍यावर एक अबोल स्माईल असलेला, ऐन उमेदीतला बॉस पाहून मी तर तुझ्या अनिमिष डोळ्यांतील हास्यावर पाहता क्षणीच फिदा झाले बघ... या पलीकडे काहीच नाही. हळूहळू कामानिमित्त भेटणे बोलणे वाढले आणि नकळत तुला भेटण्याची ओढ वाढतच गेली. तू जरा जरी उशीरा आलास तरी हुरहुर वाटू लागली. माझ्या केबिन मधून तुझ्या येणार्‍या वाटेकडे माझे लक्ष लागून राहू लागले. तुला भेटण्यासाठी मन सतत उत्सुक असायचे. तुला त्यावेळी काय वाटत होते कुणास ठाऊक.. मी मात्र भिरभिरत होते.. तुझ्या वर्तुळाच्या परिघाबाहेर.

               रोजचे ऑफिसला येणे आता अनेक कारणांसाठी बहारदार झाले होते. या अशा भावनांना मी बळी पडेल असे स्वप्नात सुद्धा वाटले नव्हते. पण आज तुला सगळे सांगावेसे वाटत आहे. किमान सुरुवात तरी म्हणून.

                वसंत ऋतू याही वर्षी बहरून आलाय.. बकूळा, चाफा, गुलमोहर अन शाल्मली सुरेख फुलली आहेत. फुलांचा सुगंध सर्वदूर दरवळतोय..आणि माझ्या घराच्या गॅलरीत देखील रंगीबेरंगी फुले उमलून आली आहेत. सहज गॅलरीतून बागेकडे पाहताना वसंताच्या आगमनाने सर्व सृष्टि बहरण्यासाठी किती आतूर झाली आहे असं दिसतंय. फेसाळलेल्या कॉफी चा मग हातात धरून हे सगळं न्याहाळत असताना तुझ्या विचारांचं काहूर मनात दाटून येतंच...आणि मन आतुरतेने वाट पाहत रहातं वळीवाच्या पावसाचीच...!!

                                                         तुझ्या विचाराने बहरलेली 
                                                                       सखी