सखी'चे पत्र (4)..निघून जाणे वाईटच!

 

              पत्र (4)

प्रिय अमर,

                वाट पाहणे हा काही माझा स्वभाव नाही...पण कधी तरी लिहीता होशील असे मात्र वाटले होते. तू जाऊन सहा महिने झाले...ऑफिसला निघण्याची तयारी करत होते... तेवढ्यात दारात पोस्टमन उभा! माझे नाव घेऊन एक पत्र माझ्या हातात देऊन तो ओझरता झाला...मी स्तब्ध...निश्चल...!

                 माझे नाव आणि पत्ता ज्या वळणदार अक्षरात लिहिले होते ते पाहून हे सुगंधी शब्दांचे पत्र तुझेच आहे याचा सुखद व आल्हाददायक धक्का बसला. आपण गाठलेल्या वैचारिक व मानसिक पल्ल्याचा वीट येवून पुन्हा थोडे लहान होऊन तुझ्या शब्दांना अनुभवण्याची तीव्र इच्छा झाली. पत्रातील एक-एक शब्द अनुभवला.

          आज ऑफिसला जाताना फिकट निळी-गुलाबी रंगाची साडी नेसण्याचा मोह झाला. साडी आवडत असली तरी वर्षातून फारफार तर चार-पाच वेळा मी नेसत असेल. तीच साडी घालून तुझ्या केबिन चा दरवाजा उघडून गुड मॉर्निंग.. अमर.. अशी हाक मारताच तुझ्या नजरेतील बंदिश गझल बनून व्यक्त झाली..! त्या दिवशी घातलेला ब्लॅक शर्ट तुला खूपच सुट करत होता. आपल्यात बोलणे झाले...पण कोण कोणाशी काय बोलतोय याचा काहीएक ताळमेळ नव्हता... डीप फ्रीझ...!

              टेबलाच्या पलीकडची तुझी घालमेल अगदी सहज माझ्यापर्यंत पोहोचत होती...आता उठून उभे रहावे आणि तुझ्या मिठीत विरघळून जावे.. इतकी अफाट भावना मनात येताच... शाम.. दरवाजा उघडून आत आला..."साहेब मीटिंगसाठी निघायचे आहे ना??" त्याच्या या प्रश्नाने आपण दोघेही थार्‍यावर आलो...आणि माझा निरोप घेऊन तू निघून गेलास. 

                तुझ्या पत्राने जुन्या सगळ्याच आठवणी अगदी आत्ता घडत आहेत असा फील येतोय. असो..बाकी नवीन ऑफिस काय म्हणतंय..?? नव्या शहरात रुळायला तसा वेळ लागतोच. त्यात नवीन माणसे.

उस शहर मैं सब नया नया सा होगा..
कुछ दोस्त यार नए भी बनेंगे..
मगर मेरे यादों की खुशबू सदाबहार होगी..
कभी न बदलने वाले मौसम की तरह...!

              तुझी मैत्रीण शर्वरी भेटली होती काल. रस्त्यात थांबून तुझी आठवण काढली. हल्लीच डिवोर्स झाला तिचा. तुला बोलली असेलच.. तिची फार घुसमट होत होती. पुरुषांना समजत नाही... बायका सगळे निमूट सहन करतील...पण त्यांचा आत्मसन्मान चिरडून तुम्ही तिच्यासमोर.. तुझ्याशी लग्न करून उपकार केले...ही भाषा कराल तर कसे चालेल ? शेवटी संसार दोघांनी मिळून होतो.. तो एकटा काय करणार होता. शरू ने खूप सहन केले.. मुलांसाठी म्हणून त्याला खूप समजावले... पण पैसा आला की माणसाची बुद्धी भ्रष्ट होऊन जाते... मुलाबाळांना सोडून सरळ निघून गेला गर्लफ्रेंड सोबत रहायला. 

              मुळात लग्नसंस्था फारच तोकडी होत चालली आहे... असे नाही का वाटत तुला? याला बरीच कारणे असतील.. बघ हं..आताची पिढी ही सर्रास लिव इन मध्ये राहणे पसंत करत आहे. कौटुंबिक कोणतीही जबाबदारी नको.. मूलबाळ नको... जोपर्यंत जमतय तोपर्यंत ठीक.. नाहीतर आहेच परत..जैसे थे..!! मी काही लग्नसंस्थेच्या विरोधात नाही..पण विचार करायला लावणार्‍या असंख्य घटना आजूबाजूला घडताना पाहतोच की आपण... त्यात शरू चा इतक्या वर्षाचा संसार असा मोडताना नाही बघवत रे..

             मुळात इथे दोन व्यक्तींमधील नात्याचा संबंध आहे.. बाकी सारे नंतर. स्त्री-पुरुष यांच्यात एक नैसर्गिक बंध असतोच... पण कालांतराने ते बंध सैल पडत गेले तर मग भावनांचा खेळ करत त्या गोष्टीपासून मुक्त होण्यास ते तयार होत नाही... यात त्या दोघांची ससेहोलपट होते... त्यासोबत जोडलेली इतर नाती ही सफर होतातच ना. शांतपणे निर्णय घेत आजूबाजूच्या गोष्टींना जास्त इजा होऊ न देता मोकळे होता येतेच की!... पण हा समजूतदारपणा कोणी दाखवायचा. 

कुछ रिश्तों का टूटना लहू-लुहान कर जाता है..
जब इन्सानियत का गला घोट...वो 
कहीं दूर...कहीं दूर चला जाता...

अपनी खुदगर्जी को,
जिंदगी जीने का ख़ुशनुमा नाम देकर..

              

                    उष्णता खूप वाढत चालली आहे. हायड्रेट रहात जा. कामाच्या नादात तब्बेतीकडे दुर्लक्ष करू नकोस. नारळपाणी नाही जमत तरी ताक घेत जा. दिवस मावळायला लागला की दोन प्रहर निघून गेल्याची जाणीव सुन्न करुन जाते... निघून जाणे वाईटच... काळ.. वेळ.. दिवस.. क्षण.... आणि 

                                                                                                                  अजुनही तुझ्या क्षणांत अडकलेली
                                                                                                                                     सखी.